Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόλη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόλη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 7 Αυγούστου 2013

Graffiti: η τελευταία παράνομη τέχνη

Πόσες φορές περπατώντας στην πόλη συναντάς έναν μουντό μονόχρωμο τοίχο, ο οποίος σε ψυχοπλακώνει καθώς σαν ογκόλιθος στέκεται από πάνω σου, και εσύ αισθάνεσαι το βάρος του, τεράστιο, να σφίγγει την καρδιά σου. Κάθε φορά που συναντώ έναν τέτοιο τοίχο, σκέφτομαι, αυτός εδώ θέλει λίγο χρώμα, πρέπει κάποιος να τον "πατήσει" (βάψει), και δεν πρόκειται να αργήσει η ώρα του. Διότι, πείτε μου, ακόμα και κάποιος που δεν έχει σχέση με τα graffiti πόσες φορές θαύμασε κάποιο από αυτά; πόσες φορές γυρίζει να κοιτάξει κάποιο σχέδιο στον τοίχο αφού έχει σημειώσει το πού βρίσκεται.
Tου Aleph Rellik

Δεν πρόκειται να αναλωθώ στο πώς η τέχνη της τοιχογραφίας είναι η αρχαιότερη μορφή της τέχνης, και πώς κατ' ουσίαν προϋπάρχει ακόμα και της ανθρώπινης ομιλίας, πρόκειται να σταθώ στην σύγχρονη έκφρασή της, το graffiti.
Το graffiti είναι ένα από τα τέσσερα στοιχεία ("four elements") της hip hop κουλτούρας (graffiti, dance, DJing, MCing), μιας κουλτούρας αντισυμβατικής με τον σύγχρονο κόσμο, την εξάρτηση του ανθρώπου από το χρήμα, των κάλπικων συναισθημάτων και της πλαστικής ομορφιάς. Δυστυχώς, όποιος δεν έχει έρθει σε επαφή με αυτή την κουλτούρα δεν μπορεί να την καταλάβει και πολλές φορές δυσανασχετεί με πολλά από τα στοιχεία που την συνθέτουν. Κλασικό τέτοιο παράδειγμα, ο παππούς ο οποίος θα σταματήσει έναν graffiter ενώ βάφει για να του πει: "γιατί παιδάκι μου καταστρέφεις τον τοίχο;" Εδώ την καλύτερη απάντηση νομίζω την έχει δώσει ο Painter (κάποιος graffiter) όπως την είχα διαβάσει σε μια συνέντευξη του: "Εγώ μένω εδώ κοντά. Απ' το να βλέπω ταμπέλες με διαφημίσεις, προτιμώ να βλέπω μια ζωγραφιά".*

Το graffiti μπορούμε να πούμε χωρίζεται σε δυο κατηγορίες, το παράνομο και το νόμιμο. Όλοι ξεκινήσαμε από κάπου, μια παλιά οικοδομή ή κάτω από μια ξεχασμένη γέφυρα, παράνομα εκεί κάναμε τα πρώτα βήματα. Μετά, βγήκαμε στους δρόμους να δείξουμε πως υπάρχουμε και εμείς. Και τα δύο είδη graffiti είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Το ένα συμπληρώνει το άλλο.
Εδώ είναι που κάποιος αναρωτιέται, αφού υπάρχουν ειδικά σημεία όπου μπορείς να βάψεις ελεύθερα γιατί να κάνεις κάτι παράνομο; Καταρχάς, όπως είπα, πρέπει από κάπου να ξεκινήσεις και αυτό γίνεται πάντα παράνομα στους πιο ασφαλείς τοίχους τις περιοχής σου. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως όποιος δεν έχει πιάσει τα cans (sprey) δεν μπορεί να καταλάβει πόσο δύσκολο είναι το σπορ και πόσο δουλειά θέλει πριν φτάσεις σε ένα καλό επίπεδο. Πέραν όμως αυτού οι νόμιμοι χώροι δυστυχώς στην Ελλάδα είναι ελάχιστοι με αποτέλεσμα το κομμάτι να μην μένει ποτέ αρκετό καιρό αφού σύντομα κάποιος θα αναγκασθεί να το πατήσει με κάτι δικό του (εκεί κάπου αρχίζουν προβλήματα). Το ζήτημα με το παράνομο είναι ότι πατάς την ιδιοκτησία κάποιου άλλου, όμως όπως πολύ ωραία λέει πάλι ο painter "Εγώ πιστεύω ότι όλοι οι τοίχοι είναι και δικοί μου. Δηλαδή ότι οι τοίχοι μες στο σπίτι είναι δικοί μου, αλλά οι τοίχοι έξω απ' το σπίτι είναι ολωνών" *.

Το παράνομο είναι το κλασικό graffiti, γρήγορο και εύκολο για λόγους ασφάλειας, το κλασικό κομμάτι (σαν αυτό της εικόνας) ή η λεγόμενη "μπόμπα" που ομορφαίνει τον τοίχο της γειτονιάς σου, ή το σχολείο σου. Πολλές φορές, βέβαια, το παράνομο, όταν βρεις το κατάλληλο σημείο, γίνεται αργό και ιδιαίτερα καλλιτεχνικό.

Το νόμιμο, γίνεται σε ειδικά σημεία όπου επιτρέπεται, ή με την άδεια του ιδιοκτήτη (του τοίχου) εκεί ο καλλιτέχνης μπορεί να δουλέψει ελεύθερα πάνω στο "κομμάτι" ώστε να βγάλει από αυτό τον καλύτερο εαυτό του, κάνοντας τρισδιάστατα σχέδια όπως αυτό στην εικόνα, ή δουλεύοντας με characters (σχέδια πέραν των γραμμάτων) κλπ.

Tο graffiti δεν μπορεί να αποκολληθεί από την ευρύτερη κουλτούρα του hip hop, αφού μέσα από αυτήν γεννήθηκε και μέσα σε αυτήν υπάρχει. Είναι ένα "ομαδικό άθλημα", όπου οι graffiters χωρίζονται σε crews (ομάδες) πολλές από τις οποίες σίγουρα έχετε διαβάσει και εσείς κάπου (Lifo, Οups, Buns, Gons κλπ).
Τέλος, το "βάψιμο" συνοδεύεται από διάφορους άγραφους κανόνες για το πότε πατάς ή δεν πατάς κάποιον στη βάση της αναγνώρισης του άλλου ως καλλιτέχνη, με τη μεγαλύτερη ατιμία να πατάς ένα κομμάτι (graffiti) με ένα tag (στο οποίο απλώς γράφεις το όνομα σου με σπρέι) στο οποίο η συχνότερη κατάληξη είναι οι καβγάδες ή η αγορά των σπρέι που χρησιμοποιήθηκαν (ας σημειώσουμε πως το graffiti δεν είναι και φθηνό στο να γίνει) κλπ.

*Συνέντευξη του Painter στο "The Schooligans", 2007, link: http://www.theschooligans.gr/site/index.php?option=com_content&task=view&id=52&Itemid=28

Παραθέτω μια επιλογή από ωραία ή γνωστά graffiti & graffiters από το διαδίκτυο:


Πρώτο ως ένδειξη τιμής στον πλέων γνωστό βρετανό Bansky που συνελήφθη φέτος.

Πάλι Bansky για να δούμε λίγο την ριζοσπαστική φωνή του graffiti

LIFO γνωστό ελληνικό crew
Graffiti σε στυλ εξαρχείων (στα εξάρχεια)
Graffiti στο τείχος της Παλαιστίνης
Ζούγκλα στη μέση της πόλης (Εξάρχεια οδός Σολομού)
ο Καβάφης σε character του Skitsofrenis

Κυριακή 23 Ιουνίου 2013

That' s Life: Δέκα Μέρες, Δέκα Παραστάσεις με Συμμετοχή από Είκοσι Χώρες


''Ιστορίες της γης'' από ανθρώπους του κόσμου. Ρεαλισμός χωρίς φτιασιδώματα. 
Όταν οι άνθρωποι κοιτάζονται κατάματα μπορεί να πουν και αλήθειες.


ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΟΜΑΔΑΣ VICE VERSA
Η θεατρική ομάδα Vice Versa έκανε πρεμιέρα το Σάββατο 22/6 με το έργο That’s
Life, που θα παιχτεί για 10 συνολικά παραστάσεις. Είναι η τρίτη δουλειά της ομάδας
μετά την Πεντηκοστή του Ντέιβιντ Έντγκαρ το καλοκαίρι του 2010 και τον Πλούτο
του Αριστοφάνη το καλοκαίρι του 2011.

Άνθρωποι από 20 μέχρι τώρα χώρες (Ελλάδα, Ουκρανία, Ρωσία, Κένυα,
Ζιμπάμπουε, Μολδαβία, Αλβανία, Συρία, Σρι Λάνκα, Πολωνία, Τσεχία, Γαλλία,
Ολλανδία, Ιράν, Ελβετία, Αφγανιστάν, Ουζμπεκιστάν, Νιγηρία, Παλαιστίνη,
Τυνησία), φοιτητές, εργαζόμενοι και άνεργοι, έχουν συνεργαστεί με τη Vice Versa,
φτιάχνοντας ένα μωσαϊκό εθνοτήτων και διαφορετικών γλωσσών.
Το That’s Life είναι μια σκηνική σύνθεση από προσωπικές μαρτυρίες
των μελών της ομάδας με θεματικούς άξονες τις κοινωνικές ανισότητες, τις
εργασιακές συγκρούσεις, τους φόβους και τις ενοχές, τα όνειρα και τις μνήμες, την
απογοήτευση και τη χαρά, τον έρωτα και τον θάνατο.

Η παράσταση That’s Life θα παίζεται από 22 έως 25 Ιουνίου και από 27
Ιουνίου έως 2 Ιουλίου σε ένα παλιό σπίτι στην Πλατεία Αυδή, στο Μεταξουργείο,
στην οδό Γιατράκου 2. Είναι θέση της ομάδας ότι το θέατρο πρέπει να είναι προσιτό
σε όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής ή οικονομικής κατάστασης, γι’ αυτό και η
είσοδος είναι ελεύθερη. Η συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων στην παράσταση,
ερασιτεχνών και επαγγελματιών, είναι εθελοντική. Ώρα έναρξης 9:00 μ.μ.

Οι Συντελεστές

Παίζουν οι ηθοποιοί και οι ερασιτέχνες: Μπακάρ Χουσεΐν ΑλΜπακάρ, Ευαγγελία
Αραχωβίτη, Σοφία Διαλέτη, Γεράσιμος Ζαρκάδης, Χριστίνα Ζορμπά, Κυριακή
Καζελίδου, Άνια Λουκά, Γιάννης Νιάρρος, Βασίλης Παγανόπουλος, Σβιτλάνα
Παραμόνοβα, Λουίζα Πορφύρη, Ηλίας Κιάμα Τζογόνας και ο σκύλος Αντίν.

Μουσικοί: Ευαγγελία Αραχωβίτη, Γιούλη Παπαβασιλείου, Θανάσης Σπέλας

Επιμέλεια κειμένων: Κοραλία Σωτηριάδου, Δημήτρης Κοκκώνης

Σύνθεση κειμένων - Σκηνοθεσία: Αγγελική Γκιργκινούδη

Μουσική επιμέλεια: Ευαγγελία Αραχωβίτη, Βασίλης Παγανόπουλος

Επιμέλεια κοστουμιών: Κλαιρ Μπρέισγουελ

Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Ζορμπάς, Μιχάλης Τσικαλάκης

Σύμβουλοι: Κοραλία Σωτηριάδου, Νίκος Ζορμπάς

Βοηθός σκηνοθέτη: Κυριακή Καζελίδου

Φωτογραφίες: Tolis Kapllani

http://viceversatheater.gr/

Τηλέφωνο Κρατήσεων: 6975910720
Τηλέφωνα Επικοινωνίας:
Αγγελική Γκιργκινούδη 6936517211
Βασίλης Παγανόπουλος 6940772824

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

Ενημέρωση και Δημοκρατία



 Οι εκδόσεις Μαΐστρος και η Κοινότητα Γραμμάτων και Τεχνών εκφράζουν την απόλυτη συμπαράστασή τους στον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ και του λαού για το δικαίωμα στην ενημέρωση και τη δημοκρατία.


 Η δημοσιογράφος της ΝΕΤ Χρύσα Ρουμελιώτη την ώρα που διαβάζει 
την ανακοίνωση συμπαράστασης στον κόσμο. 
Προαύλειο Ραδιομεγάρου, 13 Ιουνίου 2013.

Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

Εις την Πόλιν

του Βαγγέλη Ιντζίδη

Πώς θα μπορούσαν να χωρέσουν τα μπαχάρια της ανατολής σε ένα Μολ; Σε όλες τις πολιτείες της Ανατολικής Μεσογείου οι αγορές μας με τα μυρωδικά τους είναι ο χώρος από όπου διέρχονται άνθρωποι, αιώνες τώρα. Είναι ο χώρος όπου συναντώνται οι άνθρωποι. Είναι ο χώρος της ζωής. Ένας χώρος ανοιχτός στο αεράκι από το Βόσπορο ή τον Υμηττό ή από το Θερμαϊκό και τον Βαρδάρη. Υπάρχει ένας λόγος που οι άνθρωποι, εδώ στα μέρη της Ανατολής, θέλουν τις αγορές τους μέσα στην κίνηση της πόλης τους. ΄Ενας λόγος για την ελευθερία και ένας λόγος για τη μνήμη. Ο μπαγκλαβάς που πουλιέται σε ένα Μολ δεν είναι ο μπαγκλαβάς στο Κοντόκιοϊ, δεν είναι η βιτρίνα με τα ταουκ οκσού ίδια με τη βιτρίνα ενός Μολ. Στους δρόμους της πλατείας Ταξίμ,περνάει το τραμ. Εδώ μας σεργιάνισαν μιλώντας με τους αλλοτινούς καιρούς οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, οι Πολίτες. Ο χώρος είναι συνδεδεμένος με την ταυτότητα της μνήμης μας.

Και η ταυτότητα φτιάχνεται με μύθους. Ναι, όπως με μύθους φτιάχνεται και η επιθυμία μας. Και οι μύθοι είναι λέξεις, μουσικός ρυθμός, τρόπος να ερωτεύεσαι, τρόποι να λαχταράς. Οι μύθοι είναι μια γραμματική πολιτισμού. Είναι κι αυτό οι μύθοι. Αλλά οι μύθοι πλουτίζουν καθώς ερμηνεύονται διαρκώς από την προφορική παράδοση. Όπως στην εβραϊκή Τορά ή κάτω από ένα δέντρο στην Κένυα ή στις παραλλαγές των δημοτικών μας τραγουδιών ή στην έντεχνη ποιητική του αλεξανδρινού Καβάφη. Από εδώ, από τους μύθους και τους χώρους τους, το μερικό πλάθει το καθολικό, φτιάχνει μια ιδέα για την ολότητα. Στη Σαλονίκη έκρυψαν τη θέα προς τη θάλασσα από τους παράλληλους δρόμους, για να προστατεύσουν το χώρο της παραλίας, αλλά σκότωσαν τις ιδέες που είχαν οι άνθρωποι για τις διασταυρώσεις στην πόλη τους, στις γωνίες των κάθετων με τις παράλληλες οδούς της παραλιακής. Εις την Πόλιν τα μπαχάρια δεν θα μοσχοβολούν και οι μπαγκλαβάδες δεν θα αναζητούν τις ηδονές της γεύσης μέσα στη σύγχυση ενός Μολ. Θέλει το ραχάτι της η απόλαυση. Γι' αυτό δεν μας ενοχοποίησε μια ολιγαρχική πολιτική κάστα και οι εν Ελλάδι ακόλουθοί της; Όχι το ραχάτι αλλά τον τρόπο μας στην απόλαυση. Το συγκροτητικό χαρακτηριστικό κάθε υποκειμενικότητας και κάθε ψυχισμού. Την ικανότητα προς απόλαυση. Αυτό δεν ενοχοποιεί και η κυβέρνηση Ερντογάν με τα μέτρα λιτότητας και τις απαγορεύσεις εδώ και δύο χρόνια;

Μα και η γνωριμία με τις πόλεις θέλουν το αργό χάσιμο των περιπάτων, τη ρέμβη. Το κάθιδρο, συνωστισμένο σώμα της κατανάλωσης ήρθε από αλλού στα μέρη μας, εδώ στις πολιτείες μας, στην Ανατολική Μεσόγειο. Και οι μύθοι μας είναι το μερικό που διασκευάζει διαρκώς το καθολικό, την ολότητα. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται ο χρόνος και ο χώρος, η ελευθερία να κινείσαι στην αγορά και να αναστοχάζεσαι, λέγοντας πάλι και πάλι τις ιστορίες που έζησες ή άκουσες. Τη διαύγαση μέσα από την επαναφήγηση. Οι μύθοι μπορούν έτσι να είναι η πρώτη ύλη μιας συνείδησης και μιας ταυτότητας και όχι μια σφραγίδα από μπετόν και γυαλί. Όσο περιορίζεται ο χώρος και ο χρόνος στις πόλεις μας οι μύθοι ασφυκτιούν και οι ταυτότητες υφίστανται τη γραφειοκρατική ασφυξία.

Σε κάθε πόλη, εδώ στα μέρη μας, ο διαφωτισμός δεν είναι μια ψυχική διαταραχή που φέρνει η σύγχυση ενός μεθοδολογικού ορθολογισμού αποκομμένου από τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων και το πράττειν του πολίτη. Ο διαφωτισμός μας μπορεί να συναντηθεί με τις αξίες του μονάχα αν έχει χώρο και χρόνο για να σκεφτόμαστε ξανά και ξανά τους μύθους μας και να λογιάζουμε τι δεν θα θέλαμε να ξαναγίνει και τι πρέπει να κρατήσουμε. Αυτό λέμε ιστορία. Κι αυτή την επαναφήγηση θα έλεγε η Χάνα Άρεντ διαφυγή από τον ολοκληρωτισμό. Κι αυτή τη στάση του σώματος, πέρα από το κάθιδρο συνωστισμένο σώμα, θα έλεγε ο Νίτσε στοχασμό της χειραφέτησης.

Μα ο παππούς μου, ο Αχιλλέας, το έλεγε καλύτερα από όλους. Το ίδιο και ο πατέρας μου, ο Απόστολος. Μου είπαν: "για τον παράδεισο υπάρχουν δρόμοι πολλοί παιδάκι μου. Δεν είναι μόνον ένας."

(Αθήνα, 1 Μαΐου 2013)